Het begint al op het moment dat je de boot oprijdt in Den Helder. De overvaart duurt maar een kwartiertje, maar je krijgt meteen een soort gevoel van: “hèèèèè, heerlijk, effe helemaal eruit”. Herkent u dat?
Ik ga dan altijd bij het restaurant op de boot aan de reling staan om even de laatste stress uit mijn hoofd te laten waaien en naar naar de altijd in groten getale aanwezige meeuwen te kijken.
En dan rustig, al onthaastend richting De Cocksdorp. Want daar zit ik meestal.
Mijn bagage uitpakken en dan zo snel mogelijk even naar de golfbaan om mijn vele vrienden, die ik in de loop van de jaren heb gemaakt, even gedag te zeggen en me alvast te verheugen op de rondjes die ik de dagen daarop ga lopen.

Golfen op de Texelse is een feest. De wind speelt altijd een rol. Je zou zelfs kunnen beweren, dat eventueel afwezige wind een extra handicap is op deze baan. De achtste bijvoorbeeld. Een par-3 van, pak ‘m beet, 165 meter. Die heb ik in het verleden al gespeeld met een volle driver, dat ik het niet haalde, maar ook met en sandwedge zo hoog mogelijk op en dan maar zien hoe ver je komt. Geweldig.

Als meteoroloog weet ik, dat Texel (samen met de omgeving van Den Helder) het meest zonnige stukje Nederland is. Gemiddeld meer dan 1650 uur schijnt op Texel de zon. En dat is meer dan in welk ander deel van Nederland dan ook.
Dat komt door de ligging van het eiland. Uiteraard geheel omgeven door zee, de Noordzee en de Waddenzee. Het meest schijnt de zon doorgaans in het voorjaar. Het zeewater is dan relatief koud. Texel is niet groot genoeg om voldoende grote wolken te laten ontstaan, zodat de buien (die verder landinwaarts op het vaste land wel ontstaan) uitblijven.
In het najaar is de situatie omgekeerd. Dan ontstaan de buien juist boven het dan relatief warme zeewater. Het blijkt dan dat Texel vaak net wel groot genoeg is om de buien boven het eiland te laten ‘uitsterven’.
Maar wat voor weer het ook is. Texel is voor mij een heerlijk eiland en als golfliefhebber een paradijsje.

Ik zou zeggen: tot op Texel.
Peter Timofeeff